Gruee/Tey

Obiecałam, że coś wstawię, więc łapcie kolejny rozdział Gruee/Tey! Zapraszam do czytania i pozdrawiam wszystkich Potterheads! Mam nadzieję, że się spodoba :D

Rozdział II

- Proszę przepisać z tablicy składniki do wykonania nowego eliksiru – powiedział Snape i stuknął różdżką w tablicę, na której pojawiła się długa lista składników – Napiszecie po 7 stóp pergaminu o każdym z nich. Macie czas do czwartku.

Zabrzmiał dzwonek. Poszłam razem z Eli na obiad.

- Nie wyrobimy się! Mamy raptem 3 dni na wypracowanie dla Snape’a i do tego w czwartek będzie sprawdzian z transmutacji. McGonagall nam tym razem nie odpuści. Ona dobrze wie, że się nie uczymy a na nas dwie tylko czeka, aż się nie nauczymy. Nie damy rady!

- Zapomniałaś, że w środę Flitwick pyta z zaklęć odsyłających. To też musimy poćwiczyć. – przypomniałam przyjaciółce obojętnym tonem.

Niedługo koniec półrocza i muszę się wziąć do roboty! Obiecałam coś McGonagall i zamierzam dotrzymać obietnicy. Po kolacji wyszłam na błonia Hogwartu i zaczęłam uczyć się do czwartkowego sprawdzianu. Siedziałam tak do późna i byłam bardzo śpiąca.

* * *

-Gruee, obudź się. – usłyszałam głos

Zamrugałam powoli i podniosłam głowę. Nic nie widziałam. Musiałam usnąć na błoniach, a teraz, biorąc pod uwagę liczne gwiazdy i błyszczący księżyc było sporo po północy.

-C… C… C… Co się stało? G… Gdzie ja jestem? – powiedziałam szczękając zębami z zimna. – Tey? To ty?

-Tak to ja. Chyba zasnęłaś ucząc się… - spojrzał na podręcznik- … transmutacji. Nie możesz się tak przemęczać. Co jakbym cię nie znalazł? Spałabyś do rana.

- Ale ja mam w czwartek sprawdzian i muszę się uczyć – powiedziałam biorąc podręcznik do ręki z zamiarem przeczytania kolejnego rozdziału. Jednak Tey nie pozwolił mi na to.

- Odłóż to lepiej. – wyrwał mi podręcznik z rąk – Chodź do dormitorium, jesteś zbyt zmęczona żeby się teraz uczyć.

Wstałam dygotając z zimna. Był koniec listopada, a błonia były pokryte już od kilku tygodni śniegiem. Miałam na sobie tylko koszulkę z krótkim rękawkiem i dżinsy.

- Masz, załóż to – powiedział chłopak zdejmując swoją kurtkę i podając mi ją.

Założyłam czarną skórę i poszliśmy w stronę pokoju wspólnego Gryffindoru.

Nagle usłyszałam ciche miałczenie. Tylko nie to! Tylko nie Pani Norris. Przyspieszyłam, żeby nie napotkać woźnego – Filcha. Jednak szybsze tempo wcale nie wyszło na dobre moim zmarzniętym nogom. Potknęłam się. Kiedy Tey pomógł mi się podnieść, było już za późno.

- Uczniowie nie są w łóżkach! – krzyknął stary złośliwy Filch – Zapraszam do mnie do gabinetu. Posiedzicie sobie tam trochę za karę.

Po tych słowach zarechotał jak ropucha. To znaczy zaśmiał się, jak mieszanka ropuchy z krową z świnią po pradziadku żuku. Cieszył się z cudzego nieszczęście, a w szczególności z nieszczęścia uczniów.

Gdy już znaleźliśmy się u niego w gabinecie, Tey wyczarował kubek z gorącą czekoladą i podał mi. Zanim zdążyłam go podnieść, machnął jeszcze dwa razy różdżką i na czekoladzie pojawiła się bita śmietana. Zaśmiałam się. Po kilku sekundach powtórzył czynność i na bitej śmietanie znalazła się pralinka w kształcie serca. Zjadłam cukierka i wypiłam czekoladę. Byłam bardzo zmęczona. Najwyraźniej nie tylko ja; woźny przysnął na chwilę. Korzystając z okazji wymknęliśmy się z jego gabinetu i poszliśmy w stronę pokoju wspólnego. Znów usłyszałam znajome „miaaaał”.

- Biegniemy! – krzyknął piękny brunet.

Chwila, chwila… Co ja gadam? To nie miało być tak. W każdym razie wiecie, o kogo chodzi.

Około dwie minuty później byliśmy już przed portretem Grubej Damy.

- Sok z dyni

Po tych słowach wypowiedzianych z  (pięknych) ust Tey’a, obraz odchylił się ukazując dziurę w ścianie, przez którą weszliśmy do pomieszczenia. Usiadłam wygodnie w fotelu i odpłynęłam.

Obudziłam się w ramionach tego czubka, który zabrał mnie z dworu. Chyba zauważył, że się obudziłam, bo od razu się odezwał.

- Ciii… Śpij. – powiedział głosem spokojnym, jak nigdy wcześniej – Zaniosę cię do dormitorium, nie musisz wstawać.

Podniósł mnie, zakołysał jakby usypiał niemowlaka, uśmiechnął się i poszedł w stronę mojego pokoju. Położył mnie delikatnie na łóżku, przykrył kołdrą. Nachylił się nade mną. Jego usta były już blisko mojego czoła, ale w ostatniej chwili rozmyślił się. Przejechał ciepłą dłonią po moim policzku i wyszedł po cichu, aby nie obudzić Elisy. Chciałam, jeszcze trochę się pouczyć, ale Tey miał rację, byłam zbyt zmęczona.

* * *

Pierwszą lekcją następnego dnia były eliksiry. Snape kazał nam uwarzyć Amortencję – najsilniejszy eliksir miłosny, którego zapach każdy odczuwa inaczej. Całe szczęście, uwarzenie go nie sprawiało mi problemu. Ćwiczyliśmy to w tamtym roku i dostałam powyżej oczekiwań. Czarnowłosy nauczycie, przypominający na pierwszy rzut oka księdza (nie tylko ja tak uważam) przechodził pomiędzy ławkami  oceniając, ale poprawniejszym słowem byłoby ‘krytykując’ eliksiry Gryfonów. Kiedy doszedł do mojej ławki, wziął głęboki oddech rozkoszując się zapachem, co świadczyło o tym, że mikstura wyszła idealnie. Stał i patrzył na różową substancję oddychając głęboko.

- Evans, udało ci się. Z wielkim, naprawdę ogromnym bólem serca, dodaję Gryffindorowi pięć punktów. – powiedział i poszedł dalej.

Snape nienawidził Gryfonów od zawsze. Nie kłamał, mówiąc, że dodaje im punkty z bólem serca. Przez resztę lekcji był bardzo wściekły, na to, że musiał przyznać, że eliksir wykonany przez Gryfonkę jest nadający się do użytku, jak on to określił, lecz każdy inny nauczyciel eliksirów, przyznałby, że ta mikstura była wykonana idealnie, jak na ucznia trzeciego roku i wykraczała poza jego możliwość. Jednak Snape ni był ‘każdym innym’ i nikt jeszcze nie słyszał, żeby pochwalił Gryfona.

Razem z Elisą wychodziłyśmy już z klasy, kiedy Nietoperz odezwał się.

- Evans, zostań tu chwilę.

Zatrzymałyśmy się patrząc na niego ze strachem.

- Thomas, ciebie o nic nie prosiłem! – warknął do Eli.

Moja przyjaciółka wyszła z sali, a ja zostałam w niej sama ze Snapem. Z starym, wrednym, nienawidzącym Gryfonów Snapem. Nie miałam pojęcia czego on ode mnie chce. Chciałam, uciec, ale wiedziałam, że wyglądałabym jak idiotka. Przecież to tyko nauczyciel prosił mnie o zostanie przez chwilę w klasie, żeby ze mną porozmawiać. Ale to nie jest zwykły nauczyciel. To jest SNAPE.

- Usiądź.

Wykonałam polecenie.

- Jak ci się to udało, Evans. Jesteś GRYFONKĄ! Gryfoni są, tępi, samolubni i parszywi! Żaden nie ma talentu do eliksirów! – krzyczał nauczyciel – Przyznaj się, jak się dowiedziałaś, że na tej lekcji będziemy warzyć Amortencję?! Ile nocy zarwałaś, żeby się tego nauczyć?!

- Nie wiedziałam. Warzyliśmy to na początku zeszłego roku, a do tego lubię eliksiry. Nie sądzę, żebym miała do tego jakiś niesamowity talent.

- Może talentu nie masz. Na pewno go nie masz! W końcu jesteś GRYFONKĄ, ale jako jedynej z klasy udało ci się uwarzyć dosyć poprawnie ten eliksir. – tutaj na chwilę przerwał i zaczął jakby dopiero teraz dotarła do niego cała treść tego, co przed chwilą powiedziałam. – Zaraz. Zaraz. Co ty powiedziałaś?! Lubisz eliksiry?! Do jasnej cholery! Jesteś Gryfonką! Gryfoni nie znoszą eliksirów, ani mnie! – z tym ostatnim miał rację. Gryfoni, z resztą jak wszyscy inni uczniowie z wyjątkiem Ślizgonów nienawidzą Snape’a. – Idź już Evans. Porozmawiamy na następnej lekcji.

Poszłam do Wielkiej Sali na drugie śniadanie. Usiadłam koło Eli i pochłonęłam ogromną ilość jedzenia. Ta rozmowa bardzo mnie zestresowała, przez co zgłodniałam. Następną lekcją było zielarstwo. Najgorszy przedmiot. Jednak, czasem się przydaje. Na drugim roku jest takich dwóch bliźniaków. Nazywają się chyba Weasley. Im zielarstwo się przydaje. Ostatnio wynaleźli taki atrament, który po dziesięciu minutach od dotknięcia pergaminu, zmieniał kolor na zgniło zielony i zaczynał strasznie śmierdzieć. Musieli używać do tego jakichś roślin, ale nikomu nie chcą zdradzić, jak to zrobili i w jaki sposób zdobyli składniki.

* * *

Po obiedzie, poszłam do pokoju wspólnego. Chciałam porozmawiać z Teyem o tym co wydarzyło się w nocy i o rozmowie ze Snapem. Niestety nie było go tam. Zauważyłam Eli biegnącą w moim kierunku.

- Co Snape od ciebie wtedy chciał? – zapytała zaciekawiona

Opowiedziałam jej o całej tej rozmowie i o tym jak obrażał Gryfonów. Czemu on ich tak nie lubi? Nie mam pojęcia, ale może kiedyś się dowiem… Usiadłam na miękkim fotelu w kącie obok kominka i zaczęłam pisać wypracowanie, które musiałam oddać już w czwartek. Nie sprawiło mi ono problemu. Napisałam szybko połowę niego i z nadzieją, że jutro będę miała czas napisać resztę, poszłam na błonia. Leżałam na kocu i czytałam ‘Quidditch przez wieki’. W tym roku kupiłam sobie nowego Nimbusa 2012 i czekam na rozgrywki szkolne. W zeszłym roku wygraliśmy! Mam nadzieję, że w tym dobra passa nas nie minie. W piątek będzie nabór nowych zawodników do drużyny. Eli chce być nową ścigającą. Zawsze uważałam, że ma talent, do Quidditcha i w tym roku udało mi się namówić ją, żeby wzięła udział w naborze do drużyny.

CZYTASZ -----> KOMENTUJESZ!  To bardzo motywuje ;)