Gruee/Tey

Dodaję Wam pierwszy rozdział. Wybaczcie, że na razie nie wrzucam innych opowiadań, ale muszę wszystkie dokończyć ;)

Rozdział I

3 LATA PÓŹNIEJ (teraźniejszość)

- Eli! Szybko! Już jest! – krzyczałam uradowana – Szybciej, nie otworzę tego bez Ciebie!

- Idę już idę…, a od kogo ten ważny list?

- Od Philipa! Wiesz.. no tego kumpla Tey’a

- Po co wgl do niego pisałaś? – pytała zdezorientowana Elisa

- Mówiłam ci w piątek na imprezie, że, kiedy poszliśmy na błonia, mówił mi coś o Tey’u i nie dokończył.

- A no tak.. Coś sobie przypominam.. – powiedziała sennym głosem

Była siódma rano, a za pół godziny zaczynały się zajęcia, więc nie dziwię się, że była senna.

- Oj chyba za dużo kremowego piwa wypiłaś na tej imprezie… - zażartowałam

- Daj spokój… wiesz, że tylko 3 butelki

- Ok., ok., nie tłumacz się…

- Chodźmy lepiej na lekcje, bo Snape da nam szlaban...

Pobiegłyśmy do lochów na lekcję Eliksirów. Zajęcie przebiegły jak zwykle nudno… Jedyną atrakcją był wybuch mikstury Ritty Marel. Akurat wtedy nad jej kociołkiem nachylał się Snape i skończyło się tak, że był cały w różowym glucie.

Po lekcjach wyciągnęłam Eli na błonia. Nie chciała iść, ale wiedziała, że ja nie odpuszczę, bo był tam Tey.

- Hej Barbie! – krzyknęłam do przyjaciela żartobliwie

- O! Siemka, jak tam u Was? – zapytał uśmiechając się w moją stronę (ma taaki piękny uśmiech *o*)

- Nic nowego, a u Ciebie?

- Słyszałem, że młoda Marel wycelowała w Snape’a różową mazią…

- Taak… nic nowego, jak mówiłam

Podeszłam bliżej do siedzącego blondyna i nagle poczułam, że ten Cwaniak trzyma mnie za nogę. Nie zdążyłam spojrzeć na niego, a już leżałam na ziemi śmiejąc się.

- Ale z Ciebie niezdara, Evas. – powiedział przysuwając się bliżej mnie – To co, teraz mam z tobą robić Ciamajdo?

- Co masz na myśli? – spytałam lekko wystraszona, ale dalej się śmiałam

- To.

Przysunął się bliżej, usiadł mi na udach i zaczął mnie łaskotać.

Piszczałam na cały głos, żeby tylko mnie zostawił, ale ten Czubek nie przestawał. Nie mogłam przestać się śmiać.

- Zostaw mnie! – krzyczałam nie mogąc powstrzymać śmiechu.

Śmiałam się nie tylko pod wpływem łaskotek, ale też rozbawiła mnie jego obecność. On właśnie tak na mnie działa.

- Bo co mi zrobisz, Maluszku?

Biorąc pod uwagę, że jest cztery lata starszy ode mnie, mógł mnie tak nazywać.

- Haha, takiemu Olbrzymowi, chyba nie dam rady zrobić krzywdy!

Przestał na chwilę, ale ciągle na mnie siedział i nie pozwalał mi wstać.

- Co będę z tego miał jak przestanę? A raczej jeśli nie zacznę znowu?

- Hmmm… A co byś chciał?

- Yyyy…. Może twoją kurtkę? – zaproponował tonem typowego Cwaniaczka

Było zimno. Nie miałam pojęcia czemu mu ona do szczęścia potrzebna.

- Ale do czego ci ona?

- Zaufaj mi to na chwilkę. – powiedział uśmiechając się, jakby wiedział, że na widok jego uśmiechu nie jestem w stanie odmówić mu niczego

- A co jeśli nie dam Ci jej? – zapytałam

Lubię tak się z nim bawić.

- Sam sobie wezmę. – powiedział i rozsunął suwak od mojej kurtki, po czym ściągnął ją ze mnie z łatwością.

Leżałam na zimnej ziemi w koszulce bez rękawków.

Nie wiedziałam, co Tey ma zamiar teraz zrobić. Czy ją założy, czy może zatka mi nią usta i zacznie dalej łaskotać? Jednak to, co zrobił bardzo mnie zaskoczyło. Odłożył kurtkę na bok.

- Jakoś mi nie wygodnie tak siedzieć. – powiedział. Myślałam, że w tym momencie ze mnie zejdzie i pozwoli mi wstać. – Co ty na to, żebym się położył?- zapytał, ale nie czekał na odpowiedź.

Położył się na mnie przytulając mnie. Po chwili obrócił się na plecy, tak, że ja leżałam na nim. Turlaliśmy się tak nie mogąc powiedzieć ani słowa. W rozmowie przeszkadzał nam śmiech.

* * *

- Mówię Ci, to nie jest dobry pomysł. Opuściłaś się z zaklęć. Nie chcesz chyba, żeby nauczyciele myśleli, że się nie uczysz.

- Nic się nie stanie, przecież mamy paru kumpli Ślizgonów, a Snape się nie kapnie. A do tego Tey mówił że trzyma się z kilkoma osobami z Ravenclawu i poprosi ich, żeby nas kryli.

- Impreza u Ślizgonów i zapraszają nas – Gryfonów… Nie brzmi to troszkę podejrzanie?

- Może trochę, ale nie wierzę, że może być aż tak źle- przekonywałam przyjaciółkę

- A co jeżeli Sanpe nas jednak nakryje? Zobaczy nas z Tey’em, a wiesz, że oni nie za bardzo się lubią, szczególnie, że Tey prawie nie zdał w zeszłym roku właśnie przez tego starego Nietoperza!

- Masz racje.. może być słabo. Chodźmy, powiemy Teyowi, że nie idziemy.

-Może mu zaproponujemy coś w trójkę w ten wieczór, żeby się sam w kłopoty nie wpakował? Mogłoby się to źle skończyć.

- Masz rację… Coś, czemu się nie oprze…

- Coś, co uwielbia robić i będzie miał z tego satysfakcję i przy okazji się pośmiejemy.

- Wiem! – krzyknęłam – Tey uwielbia ścigać się na miotle. Możemy pożyczyć od Philipa Nimbusa i zaproponować, że zmierzymy mu czas :D

- OK. Phil się na pewno zgodzi, więc musimy o tym poinformować Tey’a.

* * *

Po północy, wymknęłyśmy się z dormitorium i poszłyśmy na błonia Hogwartu, gdzie umówiłyśmy się z Barbie.

- Co chciałeś nam pokazać? – spytałam ziewając.

- Teoretycznie to nic, ale chciałem wybrać się z Wami na kremowe piwo. Znam przejście.

- Każdy je zna. – powiedziała Eli – Nie wiem, jak Wam, ale mi się nie chce tam iść, bo jestem zmęczona.

- Masz racje, chodźmy do łóżek – powiedziałam

Poszłyśmy do dormitorium i położyłyśmy się w łóżkach. Elisa szybko zasnęła, a ja leżałam na łóżku i myślałam o Tey’u.

Usnęłam. Obudził mnie chłodny wiatr. Otworzyłam oczy. Leżałam na trawie na błoniach, a obok mnie leżał Tey. Patrzył w gwiazdy i zapewne nie zauważył, że się obudziłam.

-Co ja tu robię? – zapytałam trzęsąc się z zimna

- Pomyślałem, że jeśli Eli jest zmęczona, to przejdziemy się na spacer po Hogsmead.

- Zwariowałeś? Wyniosłeś mnie z łóżka, żeby przejść się ze mną na spacer?!

- No.. tak

- Zaraz, zaraz… Czyli, wkradłeś się do damskiego dormitorium, znalazłeś mój pokój, podniosłeś mnie i uciekłeś? Jak ci się to udało? Chwileczkę… Jestem w ubraniu, a byłam w piżamie. Czy ty mnie przebrałeś?!

- W piżamie byłoby Ci zimno. – powiedział głosem niewiniątka – i założyłem ci moją skórę, bo nie mogłem znaleźć twojej kurtki, chyba jest gdzieś na błoniach…

- Czyli, że mnie przebrałeś?! Jakim cudem ja się nie obudziłam?

- Mnie się pytasz? To ty taki mocny sen masz. – powiedział jakby się tłumaczył – To jak idziemy na ten spacer, czy nie?

- Jak już się tak bardzo postarałeś, to mogę się przejść…

Szliśmy ciemnymi alejkami wioski rozmawiając ze sobą. Nie tak jak zawsze, nie było śmiechów, ani wygłupów. Rozmawialiśmy normalnie. O wszystkim i o niczym. Postanowiłam poruszyć temat imprezy u Ślizgonów i zaproponować mu trening Quidditcha w zamian tego. Zgodził się bez problemu.

Z Hogsmead wróciliśmy o piątej rano. Za trzy godziny mam zaklęcia! Znów dostanę dodatkową pracę od Flitwicka! Nie zdążę się poprawić przed końcem semestru! Obiecałam profesor McGonagall, że będę miała ze wszystkiego minimum P. Muszę się szybko wyrobić.

Ubrałam się, wzięłam książkę i pobiegłam pod salę. Całe szczęście zdążyłam.

Po lekcjach poszłam do pokoju wspólnego Gryffindoru. Nie miałam już  ochoty na spotkanie z Tey’em.