Pustynia

Dzisiaj chciałam poruszyć bardzo ważny temat, który jest niezauważany przez wiele osób. Mianowicie pustkę i szarość życia. Temat dość niebanalny, a notka trochę krótka.
Przyznam, że do napisania tego zmotywował mnie nauczyciel religii, który jako pracę domową, kazał napisać jak pustynia odnosi się do życia codziennego.
Zapraszam do przeczytania krótkiej notki. Mam nadzieję, że spodoba Wam się Gruee, któa nie pisze o miłości :D

Pustynia

Pustynia na ulicy, pustynia na podwórku, pustynia w domu.

Mimo, że mamy wielu znajomych, tak naprawdę jesteśmy bardzo samotni. Wszyscy są strasznie zabiegani, mają bardzo dużo „ważnych” spraw na głowie i nie mają czasu na cieszenie się życiem i tym pięknym światem, który nas otacza. Nie mają czasu na proste gesty, lub na okazywanie uczuć . Na pytanie „Jaku u ciebie?” odpowiadają, że dobrze, bez zmian. Odpowiadają tak zawsze. Nie ważne, że właśnie pokłócili się z bliską osobą, mieli wypadek samochodowy, szef obniżył im pensję, a nazajutrz ma się odbyć pogrzeb. Nie mamy na nic czasu, nawet na powiedzenie prawdy. Wszystkie nasze uczucia kryją się za przeważnie sztucznym uśmiechem. Nie przejmujemy się innymi i nie chcemy, żeby ktoś przejmował się nami. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Nie mamy na to czasu. Nie mamy czasu, aby opowiadać wszystkim, co nam jest, czemu jesteśmy smutni, przygnębieni, czy zdołowani.

W ten sposób nasze życie, nasz piękny świat zmienia się w pustynię bez jakichkolwiek uczuć. Często nie jesteśmy w stanie współczuć drugiemu człowiekowi, a co dopiero być mu za coś wdzięczni.

W XXI wieku prawdziwe uczucia znikają, a zastępuje je pustynia obojętności, a ona jest nie do pokonania przez osobę, która nie może liczyć na prawdziwe wsparcie bliskich. Wychodzi na to, że ta pustynia chyba nigdy nie zostanie pokonana.

W domach często wszyscy zajmują się swoimi sprawami. Jedno z rodziców pracuje do późna, a drugie odpoczywa po niedawno skończonej pracy. Dzieci całymi dniami patrzą na nic nie znaczące piksele na monitorze komputera, czy laptopa.

Komunikujemy się ze znajomymi przez telefon lub Internet, zamiast wyjść z domu i się z nimi najzwyczajniej w świecie spotkać.

Nasze życie staje się pustkowiem. Działamy według jednego schematu, co dzień powtarzając te same czynności, które w końcu stają się rutyną. Nie czerpiemy żadnej radości z życia codziennego.

Gardzimy ludźmi, którzy mają inne poglądy lub chociażby inne, często bardziej rozbudowane, poczucie humoru od nas.

Na ulicach możemy dostrzec przeważnie dwa typy ludzi. Jedni myślą, że są najlepsi, a każdy, kto jest inny jest gorszy od bogatej „elity”. Drudzy mają depresję z tego powodu, że nie należą do „elity”. Jest jeszcze jeden typ ludzi, ale nie dostrzegamy ich. Są to optymiści, którzy mimo tego, że życie jest pustynią, starają się nim cieszyć. Niestety możemy powiedzieć, że ten „gatunek” ludzi jest zagrożony wyginięciem.

Czy w tych moich „wypocinach” jest morał? Oczywiście, ale nie przedstawię go bezpośrednio. Nauczmy się chociaż myśleć, bo na tej pustyni zwanej życiem ta sztuka również powoli zanika.

komentarz = motywacja